Nazywam się ks. Stanisław Zioła i mam zaszczyt pełnić funkcję dziekana Wydziału Apokatastasis Sląskiej Szkoły Ikonograficznej.
Moja droga z ikoną zaczęła się od głębokiej fascynacji teologią obrazu – już podczas studiów seminaryjnych badałem spór o święte ikony w pierwszym tysiącleciu, próbując zrozumieć, jak ludzka ręka może z szacunkiem dotknąć tego, co Boskie.
Ogromnym punktem zwrotnym w moim postrzeganiu sztuki sakralnej stała się twórczość i myśl Jerzego Nowosielskiego. Jego genialna synteza surowej teologii Wschodu z nowoczesną wrażliwością do dziś pozostaje dla mnie fundamentalną inspiracją. Nowosielski uczył, że ikona nie jest dekoracją, ale przestrzenią, w której wieczność realnie przenika się z naszą doczesnością – i to właśnie myślenie staram się wnosić do swojej pracy.
Dziś, jako kapłan diecezji opolskiej oraz dziekan Wydziału Ikonopisarstwa „Anastasis” w Śląskiej Szkole Ikonograficznej, łączę posługę duszpasterską z tradycyjnym warsztatem kanonicznego pisania ikon.
Dla mnie ikona to „okno ku wieczności” i wizualne narzędzie ewangelizacji. W świecie pełnym chaosu, pośpiechu i krzykliwych obrazów, zapraszam Cię do zatrzymania się przed Obliczem, które rodzi się w ciszy, modlitwie i wierności wielowiekowej tradycji bizantyjskiej.
Zapraszam Cię mojej pracowni i wejdź głębiej w ten świat.
Zapisz się, aby otrzymywać zakulisowe opowieści zza warsztatu, poznawać sekrety tradycyjnych technik bizantyjskich oraz jako pierwszy dowiadywać się o nowych ikonach i projektach. Zero spamu – tylko czyste piękno sacrum i sztuki.
W mojej drodze twórczej szczególne miejsce zajmuje Śląska Szkoła Ikonograficzna – ruch w Kościele rzymskokatolickim o strukturze stowarzyszenia, z którym jestem głęboko związany. To wyjątkowe środowisko, które skupia osoby piszące ikony, teologów oraz twórców sztuki sakralnej, łącząc wokół tej samej pasji zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.
Obecnie mam zaszczyt pełnić funkcję dziekana Wydziału Apokatastasis Sląskiej Szkoły Ikonograficznej.
Na całym Górnym Śląsku działa kilkanaście takich wydziałów, a każdy z nich to żywa, samodzielna wspólnota malarzy. W ramach naszego wydziału:
tworzymy ikony według wspólnego, przekazywanego w Szkole rytuału,
dbamy o ciągłą formację artystyczną i warsztatową,
kształtujemy duchowość opartą na głębokiej kontemplacji liturgicznego obrazu.
Skąd uniwersyteckie nazewnictwo? Moja funkcja dziekana wynika bezpośrednio ze struktury Śląskiej Szkoły Ikonograficznej, która opiera się na klasycznych wzorcach uniwersyteckich, czerpiących ze średniowiecznej, kościelnej tradycji. To właśnie z niej przejmujemy nasz edukacyjny charakter, nazewnictwo urzędów, zasady budowania relacji we wspólnocie oraz ścisłą więź z lokalnym Kościołem.
Nasza działalność to jednak nie tylko praca w zaciszu pracowni. Prowadzimy regularne zajęcia i letnie warsztaty wakacyjne. Ściśle współpracujemy również z Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego oraz lokalnymi samorządami, promując sztukę sakralną i dzieląc się warsztatem z kolejnymi osobami pragnącymi zgłębiać tajemnice pisania ikon.