Historyczna podróż śladami chrześcijańskiego wizerunku. Od starotestamentowego zakazu i pierwszych symboli, przez portrety z Fajum oraz burzliwy czas ikonoklazmu, aż po rozkwit kanonu bizantyjskiego i jego trwanie we współczesnej sztuce sakralnej.
Dla współczesnego odbiorcy ikona jest nierozerwalnie związana z wizerunkiem Chrystusa, Matki Bożej i świętych. Jednak przez pierwsze trzy stulecia chrześcijaństwa wyznawcy Jezusa w ogóle nie tworzyli Jego wizerunków.
Droga, która doprowadziła Kościół od starożytnych symboli do kanonicznego oblicza Pantokratora, wiodła przez egipską pustynię, rzymskie katakumby i filozoficzny przełom związany z portretami grobowymi w oazie Fajum. To właśnie tam narodziła się koncepcja, która z jednej strony ukształtowała teologię ikony, a z drugiej – przygotowała grunt pod dramatyczny kryzys ikonoklazmu.